©2018 Учебные документы
Рады что Вы стали частью нашего образовательного сообщества.

Xulio kortasar - səhifə 13


 



27 

 

– Ah, Pola, – Sibilla dedi. – Mən onun haqqında Horasiodan çox bilirəm. 



– Ancaq onu heç vaxt görməmisiz? 

 

10



–  Görmüşəm,  özü  də  necə  görmüşəm,  –  Sibilla  tələsik  dedi.  –  Horasio  onu  bura 

saçlarında,  paltosunun  üzərində  gətirmişdi,  onun  ucbatından  titrəyir,  onu  üzərindən  yuyub 

təmizləyirdi. 

– Etyenlə Vonq  mənə  bu qadın  haqqında danışıblar,  – Qreqorovius dedi.  –  Onları Sen-

Kludakı  kafenin  eyvanında  bir  yerdə  görüblər.  Onların  hamısına  Sen-Kluda  nə  lazım  olduğu 

təkcə ulduzlara bəlli olsa da, bu belə olub. Deyirlər ki, Horasio ona qarışqa yuvasına baxan kimi 

tilsimlənmişcəsinə  baxırmış.  Vonq  sonradan  bundan  istifadə  edərək  özünün  seksual  təminat 

haqqında növbəti mürəkkəb nəzəriyyəsini yaratdı; onun fikrincə, əgər ayrı-ayrı anlarda sevginin 

bu  tipli  əmsalını  qorumaq  mümkün  olsa  (bunlar  onun  sözləridir,  çinlinin  savadına  görə  məni 

bağışlayın),  idrakda  çox  irəli  getmək  olar,  bu  zaman  ruhumuz  kristallaşıb  başqa  şəklə  düşər, 

sürrellığa çevrilər. Siz buna inanırsınız, Lusia?   

–  Mənə  elə  gəlir  ki,  biz  hamımız  bunabənzər  bir  şey  axtarırıq,  ancaq  demək  olar  ki, 

həmişə aldanırıq, yaxud bizi aldadırlar. Paris – nəhəng, kor-koranə bir sevgidir, biz hamımız bu 

sevgi uğrunda ölməyə hazırıq, ancaq biz nəsə yaşıl, nəsə mamırabənzər bir şeyin içində batırıq. 

Montevideo da belədir, orada da gerçək sevgi yoxdur, vurulmağa macal tapmamış, nəsə qəribə 

bir şey başlanır, mələfələrlə, saçlarla bağlı əhvalatlar, qadınlarda  isə daha çox şeylər olur, Osip, 

abortlar, məsələn. Vəssalam. 

– Məhəbbət, seksual həyat deməkdir. Biz hamımız eyni şey haqqında danışırıq. 

–  Əlbəttə,  –  Sibilla  dedi.  –  Əgər  sevgi  haqqında  danışırıqsa,  demək  seksual  həyat 

haqqında danışırıq. Əksini düşünəndə isə vacib deyil. Ancaq mənə elə gəlir ki, seksual həyat və 

seks – eyni şey deyil. 

–  Bu  qədər  nəzəriyyə  yetər,  –  Osip  birdən  dedi.  –  Bunlar  hamısı  dixotomiya, 

sinkretizmdir…  Görünür,  Horasio  Polada  bizim  ona  vermədiklərimizi  axtarırmış.  Belə  deyək, 

praktik relslər üzərinə çıxaraq. 

– Horasio həmişə  nəsə axtarır,  – Sibilla dedi.  –  O,  məndən  yorulur, çünki  mən düşünə 

bilmirəm, vəssalam. Pola isə yəqin ki, daim düşünür, dayanmadan. 

– Fikirlə qidalanan sevgi yoxsuldur, – Osip sitat gətirdi.  

–  Gəl  ədalətli  olaq,  –  Sibilla  dedi.  –  Pola  çox  gözəldir,  mən  bunu  Horasionun 

gözlərindən, onun yanından gələndən sonra mənə baxmağından anlamışam; o, kibritə bənzəyir, 

onu çəkən kimi parlaq alovla alışır, bunun bircə an davam etməsi önəmli deyil, bu çox gözəldir; 

çirk!  Kükürd  qoxusu  gəlir  və  parlaq  alov,  sonra  isə  sönür.  O  bax  belə  gəlirdi,  çünki  Pola  onu 

gözəlliklə doldururdu. Mən bunu da ona demişəm, Osip və düz də eləmişəm. Son zamanlar biz 

bir  az  uzaqlaşmışıq,  ancaq  yenə  də  bir-birimizi  sevirik.  Belə  şey  bir  dəfəyə  bitmir,  Pola  bizə 

pəncərədən  düşən  gün  işığı  kimi  gəldi  –  mən  həmişə  belə  düşünməliyəm,  düz  danışdığımı 



 

10



bilməm üçün. O, kölgəni tədricən məndən uzaqlaşdıra-uzaqlaşdıra düşdü və Horasio onun şüaları 

altında gəminin göyərtəsindəki tək yandı, hətta qaraldı və çox bəxtiyar oldu. 

– Heç vaxt ağlıma gəlməzdi. Mənə elə gəldi ki, siz özünüz… Pola əyləncəsi axır bir gün 

bitəcək, bir çox başqaları kimi. Heç olmasa Fransuazı yadımıza salaq. 

– Bu sayılmır, – Sibilla siqaretin külünü döşəməyə çırparaq dedi. – Bu mənim Ledesmanı 

yada salmağım kimi bir şeydir. Amma siz bu barədə heç nə bilmirsiniz. Heç Polanın da axrının 

necə olduğunu bilmirsiniz. 

– Bilmirəm. 

–  Pola  ölür,  –  Sibilla  dedi.  –  Sancağa  görə  yox,  bunlar  hamısı  zarafatdır,  halbuki  mən 

bunu ciddi şəkildə eləmişdim, tamamilə ciddi. O, tezliklə döş xərçəngindən öləcək. 

– Horasio da… 

– Lazım deyil, Osip, yaxşı deyil. Horasio Polanı atanda onun xəstəliyi haqqında heç  nə 

bilmirdi. 

– Tanrı xətrinə, Lusia, mən… 

–  Siz  bu  gün  nə  danışdığınızı  və  nə  istədiyinizi  çox  gözəl  bilirsiniz,  Osip.  Alçaqlıq 

etməyin, heç eyham da vurmayın. 

– Nəyə eyham vururam? 

– Ona eyham vurursunuz ki, guya, Horasio Polanın xəstəliyini bilə-bilə onu atıb. 

– Tanrı xətrinə, – Qreqorovius dedi. – Mən belə bir şey demədim. 

–  Bu,  yaxşı  deyil,  –  Sibilla  sakitcə  dedi.  –  Onu  ləkələmək  sizə  nə  verəcək?  Məgər  siz 

Horasio ilə ayrıldığımızı, onun yağışlı havada çıxıb getdiyini bilmirsiz? 

–  Mənə  heç  nə  lazım  deyil,  –  Osip  tamamilə  kreslonun  içinə  bataraq  dedi.  –  Mən  elə 

adam deyiləm, Lusia, siz həmişə məni yanlış anlayırsınız. Yəqin ki, mən kapitan «Qreffin» kimi 

diz çöküb mənə inanmanız üçün yalvarmalıyam və… 

–  Məni  rahat  buraxın,  –  Sibilla  dedi.  –  Əvvəl  Pola,  sonra  da  siz.  Hələ  divardakı  bu 

ləkələri  demirəm,  gecə  də  ki  qurtarmaq  bilmir.  Siz,  yəqin  ki,  Polanı  mənim  öldürdüyümü  də 

düşünməyə qadirsiniz… 

– Mən heç vaxt belə şey düşünmərəm. 

– Yaxşı, bəsdir. Horasio heç vaxt bunu mənə bağışlamaz, hətta Polaya vurulmuş olmasa 

belə.    Bu,  sadəcə,  gülməlidir,  olsa-olsa  yaşıl  mumdan  Milad  şam-gəlinciyi  idi,  indiyədək 

yadımdadır, çox gözəl idi. 

– Lusia, mən sizin belə bir şey etmənizə inana… 

–  O  heç  vaxt  bunu  mənə  bağışlamaz,  mən  bunu  hiss  edirəm,  halbuki  bu  barədə  heç 

danışmamışıq. O, hər şeyi  bilir, çünki gəlinciyi  və sancağı görmüşdü. O, gəlinciyi  yerə çırpıb, 

ayağı  ilə sındırdı. Başa düşmürdü ki,  bu daha pisdir və bununla təhlükəni daha da artırır. Pola 

 

10



Dofin küçəsində yaşayır və o, demək olar ki, hər gün onun yanına gedirdi. O, yəqin ki, sizə yaşıl 

gəlincik barədə danışıb, Osip? 

– Ola bilər, – Osip əsəbiləşərək dedi. – Siz hamınız anormalsınız. 

–  Horasio  səliqə-sahman  haqqında,  həyatımızı  dəyişməyin  mümkünlüyü  haqqında 

danışırdı. O, həyat haqqında danışanda ölümü də mütləq nəzərdən qaçırmırdı və biz qəhqəhəylə 

gülürdük.  O,  mənə  Pola  ilə  yatdığını  söyləyirdi  və  mən  başa  düşürdüm  ki,  bununla  o,  mənim 

əsəbiləşəcəyimi və artistlik edəcəyimi düşünmür. Osip, mən, doğrudan da, çox əsəbiləşmirdim, 

mən  özüm  də  əgər  istəsəm,  məsələn,  sizinlə  yata  bilərəm.  İzah  etmək  çox  çətindir,  ancaq  iş 

tamamilə  xəyanət  etməkdə,  yaxud  bunabənzər  digər  şeylərdə  deyil,  Horasio  xəyanət  və  ya 

aldatma sözlərini eşidəndə qəzəbindən dəli olurdu. Etiraf etməliyəm ki, biz tanış olanda o dərhal 

dedi  ki,  heç  bir  öhdəlik  götürmür.  Gəlinciyi  isə  ona  görə  elə  etdim  ki,  Pola  mənim  evimə 

girmişdi,  bu artıq  ağ  idi,  mən  bilirdim ki, o  hətta  mənim alt paltarlarımı oğurlaya,  corablarımı 

geyə, nəsə qırmızı bir şeyimi götürə, yaxud Rokamaduru yedirdə bilər. 

– Ancaq onunla tanış olmadığınızı deyirdiniz. 

– O, Horasionun içindəydi, siz kütsünüz, küt. Siz, sadəcə, kütbeyinsiniz, Osip. Adam bu 

qədər  də  küt  olmaz  axı.  Onun  gödəkçəsində,  yaxalığında,  siz  Horasionun  gödəkçəsinin  xəz 

yaxalığını  görmüsünüz  də.  O,  evə  qayıdanda  Pola  hələ  də  onunla  olurdu,  mən  bunu  onun 

baxışlarından anlayırdım. Horasio bax o küncdə soyunmağa və bu tasda yuyunmağa başlayanda 

isə, – odur, görürsü

z, Osip? – o zaman Pola onun dərisindən axıb tökülürdü, xəyalat kimi, mən 



onu  görürdüm,  Osip  və  ağlamaqdan  özümü  güclə  saxlayırdım,  çünki  mən  Polanın  evində 

olmurdum, Pola heç vaxt məni Horasionun gözlərində, saçlarında hiss etmirdi.  Bunu necə izah 

edəcəyimi bilmirəm, ancaq biz bir-birimizi çox sevirdik. Nəyə görə – bilmirəm. Bilmirəm. Ona 

görə bilmirəm ki, mən düşünə bilmirəm və o, mənə məhz buna görə nifrət edir. 

 

(–28) 

 



28 

 

Pilləkənlə kimsə qalxırdı. 



– Bəlkə, Horasiodur, – Qreqorovius dedi. 

– Bəlkə də, – Sibilla cavab verdi. – Ancaq altıncı mərtəbədə yaşayan saatsaza daha çox 

oxşayır, o həmişə gec gəlir. Musiqi dinləmək istəmirsiniz? 

– Bu vaxt? Uşağı oyadarıq axı. 

–  Qorxma,  səsini  lap  az  verərik,  kvartet  olsa  daha  yaxşı  olar.  Səsini  elə  verəcəyik  ki, 

yalnız ikimiz eşidək, bax görərsiniz. 



 

11



– Yox, bu Horasio deyil, – Qreqorovius dedi. 

– Bilmirəm, – Sibilla dedi və kibrit çəkib küncdəki val yığınına baxmağa başladı. – Bəlkə 

də, qapının dalında oturub, onda belə şeylər olur. Bəzən qapıya qədər gəlir, sonra fikrini dəyişir. 

Patefonu yandırın, bax o ağ düymədir, sobanın yanındakı. 

Yeşik  ayaqqabı  qutusuna  bənzəyirdi,  Sibilla  diz  üstə  çöküb  qaranlıqda  əlini  gəzdirərək 

valı qoydu. Yeşik sakitcə uğuldadı və uzaqdan gələn akkord yanlarında havadan asıldı, sanki

,

 əl 


uzatsan çatardı. Qreqorovius hələ də bir qədər çaşqın vəziyyətdə qəlyanını doldurmağa başladı. 

Şenberq  onun  xoşuna  gəlmirdi,  ancaq  iş  bunda  deyildi,  gec  vaxt,  xəstə  uşaq,  bütün  qadağalar 

pozulurdu.  Lap  səfeh  idi.  Ancaq  bəzən  onda  belə  şeylər  olurdu,  çəkindiyi  hansısa  qayda  buna 

görə  ondan  qisas  alırdı.  Sibilla

,

  sanki


,

  başını  döşəmənin  üstündəki  yeşiyin  içərisinə  soxaraq 

yatmışdı. 

Arabir  Rokamadurun  fısıltısı  eşidilirdi,  ancaq  Qreqorovius  getdikcə  daha  çox  musiqiyə 

dalırdı və birdən kəşf etdi ki, musiqinin onu çoxdan dünyasını dəyişmiş və dəfn olunmuş Vyana 

sakininin yanına aparmasına dinməz-söyləməz itaət edir. Sibilla döşəməyə uzanıb siqaret çəkir, 

arabir qaranlıq sifəti işıqlanırdı: gözləri yumuluydu, saçları alnına tökülmüşdü, yanaqları

,

 sanki



,

 

göz yaşlarından parıldayırdı, amma o ağlamırdı, onun ağladığını düşünmək axmaqlıq olardı. O, 



tavanda  dalbadal  taqqıltı  eşidib  hirsindən  dodaqlarını  bir-birinə  sıxdı.  Qreqorovius  diksindi, 

topuğunu sıxan əli hiss edəndə az qala qışqıracaqdı. 

– Fikir verməyin, yuxarıdakı qocadır. 

– Axı biz özümüz güclə eşidirik.  

–  Bütün  bunları  borular  eləyir,  –  Sibilla  müəmmalı  tərzdə  dedi.  –  Səs  boruların  içiylə 

gedir, belə şey əvvəl də olub. 

– Akustika qəribə elmdir, – Qreqorovius dedi.  

– Bir azdan yorulacaq, – Sibilla dedi. – Əclaf. 

Yuxarıdan elə hey taqqıldadırdılar. Sibilla hirslə dikəldi və səsi bir az da azaltdı. Səkkiz-

doqquz akkord səsləndi, sonra pissikato başladı və tavan yenidən döyüldü. 

– Ola bilməz, – Qreqorovius dedi. – Bu tipin nəsə eşidə bilməsi çox təəccüblüdür. 

– Bəla burasındadır ki, onda bizdən daha yaxşı eşidilir. 

– Bu ev, elə bil, Dionisin qulağıdır. 

–  Kimin?  Adamın  gərək  bəxti  olsun,  adajio  yenicə  başlamışdı.  O  isə  taqqıldadır, 

Rokamaduru oyadacaq. 

– Bəlkə, bəsdir. 

–  Yox,  mən  qulaq  asmaq  istəyirəm.  Qoy  tavanı  uçursun.  Ona  Mario  Del  Monakonun 

valını qoyardım, onda bilərdi; hayıf ki, məndə yoxdur. Əclafın biri, zəhləm gelir o alçaqdan. 

– Lazım deyil, – Qreqorovius nəzakətlə qafiyə tutdu. – Artıq gecə yarıdan keçib, Lusia. 

 

11



– Musiqi həmişə zamana uyğun olur, – Sibilla donquldandı. – Bu mənzildən gedəcəyəm. 

Səsini  almaq  mümkün  deyil,  belə  də  heç  nə  eşidilmir.  Dayanın,  gəlin  axırıncı  parçanı  bir  də 

dinləyək. Fikir verməyin. 

Taqqıltı kəsildi və kvartet sakitcə uzaqlaşdı, bir müddət hətta Rokamadurun fısıltısı belə 

eşidilmədi. Sibilla qulağını dinamikə yapışdıraraq dərindən nəfəs aldı. Taqqıltı yenidən eşidildi.  

– Axmağın biri, – Sibilla dedi. – Həmişə belə edir. 

– Tərslik etməyin, Lusia. 

– Dayanın görüm. Onlar məni boğaza yığıblar, hamısını boynunun ardından tutub bayıra 

atardım. Həyatında ilk dəfə Şenberqi dinləmək istəyirsən, ilk dəfə istəyirsən ki… 

O ağladı, kəskin  hərəkətlə  adapteri  valın üzərindən  son akkordlarla  birlikdə götürdü və 

patefonu söndürmək üçün onun üzərinə əyildi; o çox yaxında idi və Qreqoroviusa onun belindən 

yapışıb  qucaqlamaq  və  dizi  üzərində  oturtmaq  elə  də  çətin  deyildi.  O,  Sibillanın  saçlarını 

tumarlayıb üzünü sildi. Sibilla isə ağlayır, tütün qoxusuyla  hıçqırır və öskürürdü.  

– Zavallı qızcığaz, zavallı qızcığaz  – Qreqorovius onu sığallayaraq təkrarlayırdı.  – Heç 

kəs onu sevmir, heç kəs. Hamı zavallı Lusiaya murdarcasına yanaşır. 

–  Sarsaq,  –  Sibilla  burnunu  çəkərək  və  göz  yaşlarını  udaraq  dedi.  –  Mən  ona  görə 

ağlayıram ki, bunu istəyirəm, ona görə ağlamıram ki, mənə təskinlik versinlər. İlahi, belə də iti 

diz olar, elə bil, qayçıdır. 

– Bir az da oturun, nolar, – Qreqorovius yalvardı. 

– İstəmirəm, – Sibilla dedi. – Bu sarsaq da döyməkdən yorulmadı. 

– Fikir verməyin, Lusia. Yazıq… 

– Elə hey döyür, döyür, başa düşə bilmirəm, bu nə deməkdir. 

– Qoy döysün, fikir verməyin, – Qreqorovius yersiz məsləhət verdi. 

–  Bir  az  öncə  siz  özünüz  də  narahat  olurdunuz,  –  Sibilla  dedi  və  düz  onun  sifətinə 

hırıldadı. 

– Tanrı xətrinə, əgər siz bilsəniz… 

–  Lazım  deyil,  lazım  deyil,  mən  hər  şeyi  bilirəm,  bir  dəqiqə,  Osip,  –  Sibilla  dedi  və 

birdən  başa  düşdü  ki,  o,  musiqiyə  görə  taqqıldadır.  –  İstəyirsizsə,  biz  dinləməyə  davam  edə 

bilərik. 

– Tanrı xətrinə, yox, yox. 

– Məgər eşitmirsiz, o elə hey döyür? 

– Mən indi onun yanına qalxıb ağız-burnunu əzəcəyəm, – Qreqorovius dedi.  

– Yaxşı, – Sibilla onu dəstəklədi və yerindən sıçrayaraq ona yol verdi. – Deyin ki, onun 

gecə  saat  birdə  insanları  oyatmağa  haqqı  yoxdur.  Gedək,  qalxın,  onun  qapısı  soldadır,  üzərinə 

çəkmə vurulub. 

 

11



– Qapının üzərində çəkmə? 

–  Hə,  başdanxarab  qocanın  biridir.  Çəkmə  və  yaşıl  akkordeon  qırığı.  Nə  oldu,  niyə 

getmirsiniz? 

–  Məncə,  lazım  deyil,  –  Qreqorovius  yorğun  halda  dedi.  –  Hər  şey  biz  düşündüyümüz 

kimi  deyil,  heç  bir  mənası  yoxdur.  Lusia,  siz  başa  düşmədiniz  ki…  Axı  bu  nə  deməkdir,  o 

taqqıldatmağı kəsməlidir axı. 

Sibilla  küncə  çəkildi,  qaranlıqda  şotkaya  oxşayan  nəyisə  mismardan  götürüdü  və 

Qreqorovius onu tavana necə döyəclədiyini eşitdi. Yuxarıda susdular. 

– İndi kefimiz nəyə istəyirsə, ona da qulaq asarıq, – Sibilla dedi. 

«Maraqlıdır», – Qreqorovius düşündü. 

–  Heç  olmasa,  –  Sibilla  dedi,  –  Bramsın  sonatasına.  Nə  yaxşı  oldu,  o taqqıldatmaqdan 

yoruldu. Dayanın, indi mən valı tapacağam, o, buralarda olmalıdır. Heç nə görünmür. 

«Horasio orada, qapının dalındadır, – Qreqorovius düşündü. – Pilləkənin üstündə oturub, 

arxasını da qapıya söykəyib, hər şeyi eşidir. Taro kartlarındakı fiqur kimi, indicə doğacaq bir şey 

kimi,  hər  tərəfinin  və  hər  üzünün  bilavasitə  öz  mənası  olan  çoxüzlü  kimi,  hər  şey  vasitəli  bir 

mənayla uyğun gələnə və kəşf olunana qədər yalan. Beləliklə, Brams, mən, tavanın taqqıldaması, 

Horasio  –  bütün  bunlar  birlikdə  yavaş-yavaş  hansısa  izahata  doğru  hərəkət  edir.  Buna 

baxmayaraq,  heç  bir  şeyin  əhəmiyyəti  yoxdur».  O,  özündən  soruşdu:  görəsən,  qaranlıqda 

Sibillanı yenidən qucaqlamaq istəsəm, nə olar? «Axı, o, buradadır və qulaq asır. Yəqin ki, o bizi 

eşitməyindən  ləzzət  almağa  da  qadirdir,  bəzən  o,  sadəcə,  iyrənc  olur».  O  nəinki  Horasiodan 

qorxur, hətta bunu özlüyündə çətinliklə boynuna alırdı. 

– Yəqin, budur,  – Sibilla dedi.  – Hə, gümüşü etiketi  var, üstündə də iki quş. Kimdir o, 

qapının dalında danışan? 

«Hə,  şüşə  çoxüzlü  və  qaranlıqda  o,  yavaş-yavaş  kristallardan  yığılır,  –  Qreqorovius 

düşündü.  –  İndi  Sibilla  bunu  deyəcək,  orada  isə,  qapının  arxasında  o  baş  verəcək  və  mən… 

Ancaq mən bunun və onun nə olduğunu bilmirəm

»



– Bu Horasiodur, – Sibilla dedi. 



– Horasio bir qadınladır. 

– Yox, bu

,

 yəqin ki, yuxarıdakı qocadır. 



– Qapısına çəkmə mıxlanan? 

– Hə, onun səsi qarı səsinə, sağsağan səsinə oxşayır, həmişə də qoyun dərisindən papaq 

qoyur. 

– Yaxşısı budur, val qoymayaq, – Qreqorovius məsləhət verdi. – Baxaq görək nə olur. 



– Sonra isə Bramsın sonatasına qulaq asa bilərik, – Sibilla əsəbi tərzdə dedi.  

 

11



«Qədim  dəyər  şkalası,  –  Qreqorovius  düşündü.  –  Onlar  orada,  pilləkən 

meydançasındadırlar,  zülmət  qaranlıqda  indi  bir-birinə  girəcəklər,  bu  isə  sonata  dinləməyi 

ağlından çıxara bilmir». Ancaq Sibilla həmişəki kimi  haqlı çıxdı, təkcə o haqlı çıxdı. «Deyəsən, 

mən xurafata düşündüyümdən daha çox inanırammış, – Qreqorovius qət etdi. – Düşünmək olar 

ki,  əgər 

affranchi

1

  həyat  tərzi  keçirirsənsə,  Lütesiyanın  maddi  və  mənəvi  parazitizmini  qəbul 



edirsən, ya da Adəməqədərki insan kimi xurafatdan azadsan. Axmağın biri». 

– 

«The rest is silence»



2

, – Qreqorovius ah çəkərək dedi.  

– Silence my foot

3

, – ingiliscə kifayət qədər çox söz bilən Sibilla dedi. – İndi görəcəksiz, 



onlar  yeni  üsulla  başlayacaqlar.  Birinci  də  qoca  ağzını  açacaq.  Budur,  buyur

.  «Mais  qu’est-ce 

que  vous  foutez?»

4

  –  Sibilla  ağzını  əyərək  burnunda  danışdı.  –  Görək,  Horasio  necə  cavab 



verəcək.  Mənə  elə  gəlir  ki,  o,  xısın-xısın  gülür,  o  gülməyə  başlayanda  söz  tapa  bilmir, 

inanılmazdır. Gedim görüm, orada nə baş verir.  

–  Necə  də  yaxşıydı,  –  Qreqorovius  elə  pıçıldadı  ki,  sanki

,

  onun  yanına  qovucu  mələk  



gəlmişdi.  Herard  David,  Van  der  Veyden,  Flemal  ustası  –  bu  saatda  bütün  mələklər  dəhşətli 

dərəcədə  flanmanlı  mələklərə  oxşayırdılar,  eynilə  onlar  kimi  gonbulsifət  və  kütbeyin,  ancaq 

hamar-tumar, parıltılı və islaholunmaz dərəcədə burjua. 

(Daddy-ordered-it, so-you-better-beat-it-

you-lousy-sinners.

2

)



 Bütün otaq mələklərlə doluydu

, «I looked up to heaven and chat did I see

//



band of angels comin’ after me»



3

 – 


həmişə belə qurtarır: polis-mələklər, vergiyığan mələklər və 

sadəcə,  mələklər.  Bu  nə  qarmaqarışıqlıqdır;  soyuq  hava  cərəyanı  ayaqlarımda  gəzdi,  ağır 

pilləkən söyüşü qulaqlarıma doldu, gözlərimi isə Sibillanın qapı oyuğunda əriyən silueti tutdu. 

– C’est pas des  façons ça, – qoca deyirdi. – Empecher les gens de dormir a cette heure 

c’est trop con. J’me plaindrai a la Police, moi, et puis qu’est-ce que vous foutez la, vous planque 

par terre contre la porte? J’aurais pu me casser la gueule, merde alors.

4

 

– Gedin yatın, babacan, – Horasio döşəmədə yerini rahatlayaraq deyirdi. 



– Dormir, moi, aves le bordel que fait votre bonne femme? Ça alors comme culot, mais je 

vous previens, ça ne passera pas comme ça, vous aurez de mes nouvelles

5

.  


                                                

1

 



 Бурада: киминся щесабына йашамаг (фран.) 

2

 



 Сонра ися сакитлик (инэ.) 

3

 



 Сакитлик мяним зяиф йеримдир. (инэ.) 

4

 



 Сиз ня едирсиниз, лянят шейтана? (фран.) 

2

 



 Дедди беля буйуруб ки, онлары, о мянфур кафирляри йахшы-йахшы кютякля. (инэ.) 

3

 



 Мян бахышларымы эюйцзцня зиллямишям, илащи, орада сайсыз-щесабсыз мялякляр вар, онлар мяним 



ардымъа эялибляр. (инэ.) 

4

 



 Беля  эедя  билмяз.  Бу  ня  биабырчылыгдыр  –  инсанлары  эеъяляр  йатмаьа  гоймурсунуз.  Мян  полися 



шикайят едяъяйям, щя, шикайят едяъяйям, мян сизин гапынызы дюймяк истядим, анъаг сиз мяни аз гала гапыйла 



вуруб йыхмышдыныз. Мяняим башым йарыла билярди, лянят шейтана. (фран.) 

5

 



 Сизин арвадыныз кеф мяълиси гурдуьу щалда неъя йатмаг олар. Аллащ билир, ня ишля мяшьулсунуз, анъаг 



сизи  хябярдар  едирям:  мян  буну  беля  гоймарам.  Сиз  мяни  щяля  йахшы  танымырсыныз,  мян  сизя  эюстярярям. 



(фран.) 



 

11



– «Mais de mon frere le Poete on a eu des nouvelles»

1

 – Horasio əsnəyərək dedi. – Necə 



tip olduğunu təsəvvür edirsən? 

–  Zırrama,  –  Sibilla  dedi.  –  Patefona  lap  az  səs  vermişəm,  o  isə  taqqıldadır.  Valı 

götürdüm – o, yenə də döyür. Nə istədiyini özü də bilmir. 

– Bəs necə, bu barədə lətifə də var, birisi ayağından başmağını salıb itirir. 

– Belə lətifə eşitməmişəm, – Sibilla dedi.  

– Belə də bilirdim, – Oliveyra dedi. – Buna baxmayaraq, qocalar məndə hörmət və başqa 

hansısa hisslər doğurur, ancaq buna bir banka formalin alıb, özünü də salardım həmin bankanın 

içinə ki, bir də qəmiş xəstəliyinə tutulmasın. 

–  Et  en  plus  ça  m’insulte  dans  soncharabia  de  sales  meteques?  –  qoca  dedi.  – 

On  est 


Franse , ici. Des salauds, quoi. On devrait vous mettre a la porte,  c’est une honte. Q’est-ce que 

fait le Gouvernement, il me demande. Des Arabes, tous des fripouilles, bande de tueurs

2

.

  



–  Murdar  metislər  haqqında  bəsdir,  siz  Argentinanın  şirəsini  soran  fransızları  kaş 

görəydiniz,  –  Oliveyra  dedi.  –  Nooldu,  qulaq  asa  bildiniz?  Mən  elə  indicə  gəlmişəm,  tamam 

islanmışam. 

– Şenberqin kvartetini, sonra da sakitcə Bramsın sonatasını dinləmək istəyirdim. 

– Yaxşısı budur, gəl onu sabaha saxlayaq, – Oliveyra mülayim tonda dedi və 

«

Qoluaz



»

ı 

alışdırmaq  üçün  dirsəkləndi.  – 



Rentez  chez  vous,  monsieur,  on  vous  emmerdera  plus  pour  ce 

soir


3

– Des faineants, – qoca dedi. – 



Des tueurs, tous

4



Kibritin alovunda qoyun papaq, yağlı xalat və qəzəbdən yanan gözlər göründü. Pilləkən 

meydançasına papağın nəhəng kölgəsi düşmüşdü, Sibillanın kefi yüzbiri vururdu. Oliveyra ayağa 

qalxıb kibriti söndürdü və qapını arxasınca sakitcə örtərək otağa daxil oldu.  

– Salam, – Oliveyra dedi. – Göz-gözü görmür, çe. 

– Salam, – Qreqorovius dedi. – Yaxşı ki, canını ondan qurtardın. 

– Per modo di dire

1

. Əslində, qoca haqlıdır, üstəlik o həm də qocadır. 



– Onun qoca olması hələ səbəb deyil, – Sibilla dedi.  

– Bəlkə də, səbəb deyil, amma üzrdür. 

– Sən ki özün deyirdin: Argentinanın faciəsi ondadır ki, onu qocalar idarə edir.  

– Bu faciənin üzərindəki pərdə artıq götürülüb, – Oliveyra dedi. – Perondan sonra hər şey 

tərsinə döndü, indi cavanlar bərk gedirlər, bu isə, deyəsən, daha da pisdir, ancaq nə etmək olar. 

                                                

1

?


working-paper-51---shif-6.html

working-paper-51.html

working-together-for-a-2.html

working-together.html

working-with-fermi-at.html